Eski9 Yani ekstrem bir şey istemediği sürece sözlü müdahelede bile bulunmuyorum aslında ben. Evde her şeyi beraber yapıyoruz. Ben yemek yapıyorsam o da ya kendi mutfağında meyvesini kesiyor, ya da öğrenme kulesini yanıma çekip mutfak lavabosunda bir şeyler yıkıyor. Yemeğini kendi yiyor, doydum diyip gidip tezgaha kaldırıyor. İki kaşık yemiş olsa bile “hayır yiyeceksin, az yedin” demedim hiçbir zaman. Kendi kıyafetini kendi seçiyor. Mevsime uygun seçmezse önce bunun uygun olmama sebebini anlatıyorum, yine de ısrarı devam ederse yanıma ekstradan bir kıyafet daha alıyorum ki üşüdüm dediğinde çıkarıp kendi giyiyor. Kimi zaman tam tersi, çok sıcakladım diyip dışarıdayken montunu çıkarıyor. Ona da bir şey demiyorum.
Bu yaşlar kendini ve sınırlarını keşfettiği dönemin pik yaptığı zamanlar. O yüzden aşırı bir durum olmadığı sürece ılımlı yaklaşıyorum. O nedenle sanırım aramızda fazla inatlaşma durumu olmuyor. Kendi istediğini yaptığında sonuçlarını (olumlu ya da olumsuz) öğrenmesi ve bunu hatırlayıp ilerleyen günlerde kendi kendini düzeltmesi çok hoşuma gidiyor. Tabi siz iki çocuklu bir ebeveyn olarak daha fazla zorlanıyorsunuzdur eminim. Allah kolaylık versin.