Nevarebeka1
Sokağa çıkınca kucak istediğinde kucağıma alıyorum.
E ağır tabi yoruluyor insan. Sonra “Fındığım sen çok büyümüşsün. Çook ağırsın. Benim kollarım ağrıdı. İstersen yürüyebilir ya da arabana, bisikletine oturabilirsin. ” diyorum.
O da “Tamam anneciğim. ” diyor.
Açıklama yapınca anlayış gösteriyor.
Ama hiç almazsam üzülüyor.
O sebeple illa biraz alıyorum kucağıma.
Her gün de çıkarız dışarıya.
İnat etmesi güzel bir şey.
Kendini keşfediyor ve kendi kararlarını vermek istiyor.
Sağlıklı bir durum.
Ona sadece açıklama yapın. "Üstünü giymezsen hava soğuk olduğu için hasta olabilirsin. Hasta olunca iyi hissetmiyordun.Hatırladın mı? "diye o dönemi hatırlatıyorum.
Yemek yemek istemiyorsa zorlamıyorum.
Ama yemek saatine kadar acıkırsan beklemrk zorundasın diyorum.
Normalde iyi yer ama dün mesela hiçbir şey yemedi.
Süt içti uyudu.
Ama sabah " Anne acıktım. "diyerek uyandı.