O kadar yorgunum ki anlatamam şu an sinirimden ağlayarak yazıyorum bu postu. 30 aylık bi oğlum var sabah 8.30 güne başladık. Yemeklerden önce buzdolabını açıp pui(puding) diye ağlıyor. Bende evde bulundurmuyorum hazır yemesin diye. Günde üç dört kere puding diye krize girer gibi ağlıyor. Biraz ağlıyor sonra emziğini veriyorum kucağıma alıyorum susuyorum ama o anda başka şeyle oyalamak mümkün değil. İlla istediği olacak. Ben de mental olarak bu ağlamalarından bıktım bezdim artık. Eşim akşam 9 a kdr çalışıyor dört gündür üst üste işteydi ve ben çooook yoruldum. Dışarıda vakit çabuk geçsin diye çıkıyorum yoruluyorum eve geliyorum yoruluyorum. Yemek yedirmek ayrı dert altını açmak bez değiştirmek ayrı dert. Asla yere yatmıyor kaçıyor uyumamak için kaçıyor ayağımdan. Günlerimiz hep böyle geçiyor hep ikna etmeye uğraşmakla geçiyor. Yemeklerini yarım yamalak yiyor ayri bi sinir oluyorum . Ama en çok tutturmaları yoruyor beni. Bişey istiyor ne istediğini de anlamıyorum başlıyor ağlamaya. Oyun hamuru koydum yemek yapcğım sen oyna dedim mutfağa geçtim beş dakika oynadı sonra atmaya başladı hepsini dağıtmış. Oturayım da insan gibi oynayayım yok. Hep paçamda hep peşimde hep bi istekler tutturmalar. Artık gerçekten bıktım. Benim çektiğimin onda birini eşim çekmiyor bu haksızlık. Bende çalışıyorum o da çalışıyor ama işte olduğum günler evde olduğum günlerden daha kolay geçiyor. Lütfen yalnız olmadığımı söyleyin. Altını değiştirmek zulüm gibi. Yatmıyor yere. Telefon açıyorum onda bile bazen kanmıyor. Kaka yapmış ama değiştiremedim uzun süre mücadele ettim hafif kızarmış poposu değiştirirken ağladı dayanamadım bende ağladım. ,vicdan yaptım. Ya neden bu kdr zor neden. Bir de bugün oğlumun baya resmini paylaştım eğlencesiyle ilgili. Ne zaman resim paylaşsam oğlum uyumuyır ve daha fazla huysuzluk yapıyor acaba nazar etkilemiş olabilir mi aşırı uykusu vardı ama uyumadı bugün daha şimdi uyuttum.