Ilkannelik yani şöyle kendimden örnek veriyim. Bizde babaannemlerle altlı üstlü oturuyorduk. Gecem gündüzüm hep yıllarca yanlarında geçti, misafirliğe, pazara, markete hep birlikte giderdik, 7 torun içinde yerim bambaşkaydı, onlarda bende çok başkaydı. Muhteşem bir çocukluk geçirdiysem payları öyle büyüktür ki kelimelere sığdıramam. Maddi manevi destekleri o kadar büyük ki üzerimde. Dedemde bana surekli alir ve verirdi. Eli cok acik bir insandi. Ilk sanal bebegim, ilk bisikletim, ilk patenim, ilk scooter im hep dedem almistir bana. Ama gel gelelim asla simarik bir cocuk olarak buyumedim, annemin kurallari disina asla cikmadim, annemle de bir yere gitsek gayet güzel otururduk, hep parmakla gösterirlerdi. mesela birseye yok denirse hiç diretmez ağlayıp sızlamazdım. Doyumsuz olmadım asla. Şuan keşke çok daha fazla yıllarım geçseydi onlarla diyorum. 19 20 yıl hiç yetmemiş gibi geliyor o derece sevgim büyük çünkü babaannem dedeme karşı. Sizin de kendi içinizde çizginiz, tavrınız net ve belli olursa bir sorun yasamazsınız diye dusunuyorum. Bir de 2.5 yaş zaten tam sendrom yaşı. Kızımda da yaşadım bol ağlamalı zirlamalı yıllar bir ara kafayı yicem sanmistim o derece zordu.