Lilysa Çok iyi oldu yazınızı görmem bende psikoloğa gitmek istiyordum. Ben inanılmaz iyi bakıyorum çocuğuma doğduğundan beri. Bir kere pişik olmadı, karnı açtır diye alarm kurardım, memelerimden kan gelirdi ben o acıyla emzirirdim, şuan 16 aylık sağlıklı beslemeye çalışırım kendime yemek almaya üşenen ben 3 öğün yemek yapıyorum ama gel gör ki herkeste olan o annelik bende yoktu sanki. Yeri geldi doğurmasaydım dedim. Şimdi burda bazı anneleri görüyorum hiç böyle sözler etmemişler delicesine sevmişler. Sonra sonra azaldı bu durumlar alıştım herşeyine ama sanki hala herkes gibi anne değilim gibime geliyor, kalbim taşarcasına sevemiyorum sanki. Herşeyini dört dörtlük yapıyorum yine. Yemesi içmesi giymesi oyunu . Öper koklarım insan sevmezmi yavrusunu. Ama dediğim gibi yıllardır duyduğum o inanılmaz bir sevgi aşk delirircesine bir şey yok.
Benim annemde inanılmazzzz üstüme titrerdi. 2 abim 1 ablam var onlarda aynı şekilde babamda. Aşırı ilgiyle büyüdüm bir dediğim iki olmazdı. Hasta olsam herkes başımda dururdu. Bunun sebebi sizce bu mu? Sorumluluk ağırmı geldi acaba. Dediğiniz mantıklı geldiği için size yazmak istedim ❤️