Selam kızlar canım o kadar sıkkın ki konuşacak kimsem yok bende buraya içimi dökmek istedim. Kızım 17 aylık 3030 gr doğdu. 6. Ayından beri ek gıda bizim için tam bir işkence hiç bir şeyi kabul etmiyor kaşık görünce ağzını kitliyor yesin diye oyuncaklarla oyalayarak oynatarak yedirmeye çalışıyorum olmuyor televizyon telefondan video açıyorum belki dalar ağzını açar diye yok yeterki yesin modundayım artık neyle yediği hiç umrumda değil. En başından beri iştahsız kan tahlilleri yaptırdık demir çinko düşük tabi ki takviye verdi doktor ama hiçbir şeyi yiyip içmediği için onları da içiremiyorum. Özel kilo aldıran mamalardan başlamak istedi doktor 9-10 aylık falandı hep zayıftı çünkü onları da içiremedim. Çeşit çeşit hazırlıyorum kemik sulu tavuk sulu çorbalar dünya kadar meyve var dolapta hepsini deniyorum önüne koyuyorum dökmüş kirletmiş hiç umrumda değil yeter ki ağzına götürsün diye ama hepsini yere atıyor et türü tavuk türü deniyorum yok. Yediği şeyler 5 parmağımı geçmez o da zorla ağlayarak 4-5 kaşık belki artık hiç bir şey hazırlamak gelmiyor içimden her yemediğinde oturup ağlıyorum psikolojim bozuldu resmen yiyen çocukları gördükçe etrafımda 3-4 tane akranı çocuk var iki katı oldu hepsi kızımın tabi ki kıskanmıyorum ama üzülüyorum sadece ben nerde yanlış yaptım neyi eksik yaptım diye kendimi suçluyorum sürekli. 8800 gr 17 aylık. Bazende nankörlük mü yapıyorum diyorum bir sürü hasta bebek var sağlıklı Allah’a şükür hareketli kelime sayısı oldukça fazla yürüyor ama yesin istiyorum hevesle hazırlıyorum hepsini çöpe döküyorum sonra iyice takıntı haline getirdim yemedikçe kızıyorum sesimi yükseltiyorum istemeden zorluyorum yesin diye tutamıyorum kendimi artık sinirlerim çok yıprandı 6. Aydan beri hep böyle keşke bir şurup olsa içtiği gibi iştahı açılsa öyle bi mucize olsa var mı bebeği benim gibi olan etrafımdaki çocuklara baktıkça instagramda takip etttiğim anne bebeklere baktıkça sanki bir tek ben böyleymişim gibi hissediyorum