Nasıl unutulabilir ki… Bizde kahramanmaraşın Elbistan ilçesindeyiz ve ilk depremde 4.kattaki evimde o kadar kötü anlar yaşadımki eşim ve 2 çocuğumla o zamanlar 4 ve 1,5 yaşındalardı gözümüzü depreme açmak çok acıydı o günde odamız sıcak oluyor diye ince giyinmiştik ve banyo yağmıştık neyse ki evimiz yıkılmadı ve sadece mont alıp kaçtık başka hiçbir şey alamadık incecik kıyafetlerle kaç gün geçirdik kar altında. -20 -25 derecelerde. Eşimin halasının müstakil evi vardı oraya sığındık ertesi gün gider eve gireriz diyorduk eşim hastanede çalışıyor bizi bırakıp hemen hastaneye koştu bizde evden ayrı tek göz bir oda vardı saat 12 gibi öğlen çocuklarimii alıp oraya uyumaya gittik bir saat uyudum uyumadım kalktım kızımı aldım içeri geçeyim 4 yaşındaki oğlum uyumaya devam etsin dedim, sonrasında babam aradı ve geri odaya gittim oğlumun yanına orası sakin diye iyikide gitmişim telefonla konuşurken 2.deprem oldu ve Allah’tan oğlumun yanındaydım ailem İstanbul’da yaşıyor akılları gitti benimde bırda aklım gitti iki kolumum altına çocuklari aldım ama kapıdan çıkamadım çok kötü sallanıyordu birde merkez üssü olduğundan şiddeti 8in üzerinde hissediliyordu sağolsun biri yardıma geldi çıktık ama ikinci depremde Elbistan mahvoldu yıkıldı heryer. Eşim dayanamadı yanımıza geldi ve dedesinin evi var ekinözünde oraya gitmek istedi fayın kırıldığı yer oradan başlıyor ve orada ayakta duramıyorsunuz yerin altından şimşek sesleri geliyordu durmaksızın yer yarılacak gibi çok kötüydü orası korku filmleri gibi nereye gitsek lanet oraya geliyordu sanki oradan da kaçtık arabada 5 gün boyunca kaldık eşim hastanede çalışıyor otoparkındaydık eşim cenazeleri kucaklayıp arada bir arabayı ısıtmaya geliyordu günlerce yardım gelmedi insanlar öldü kimse duymadı görmedi