Merhaba herkese 🔆
Özellikle yeni anne olmuş ilk günleri olan anneler için yazıyorum bunları
Benim için de yeni çok uzun bir zaman olmadı gerçi.
Bebeğim çok ağlıyor,uyumuyor,emmiyor,uykusuzum,tuvalete bile gidemiyorum diyenler için..
O günleri henüz atlatabilmiş değiliz ama özellikle doğum sonrası sendrom/depresyon her ne ise hormonlar insanı ele geçiriyor. Doğum sonrası ağrılar,uykusuzluk,tecrübesizlik..
Demem o ki lütfen geçmez sanmayın,hep böyle olur sanmayın. İlk günlerimde çok ağladım bebeğim ağlarken ben de. İyi beslenmem gerekiyor ona süt olsun diye ama,kim sağlıklı ve besleyici yemekler yapacak tuvalete bile gidemiyorum?
Duş alamıyorum.. Bebeğin derdi ne,neden ağlıyor,neden uyumuyor,gazı mı var,hele bir de kolikse..
O sudan çıkmış balığa dönmüş halimi unutamıyorum,kimse de bana bunları anlatmamıştı.Yıllarca hastanede yenidoğan yoğun bakımda çalıştım ama anne olunca ben de bocaladım. O yüzden lütfen ama lütfen sakın üzülmeyin,eminim buradaki nerdeyse tüm anneler ilk zamanlar bunları yaşamıştır
Hepsi geçiyor alışıyoruz,yemek de yapılıyor,soğuk ta olsa yeniyor. Sütünüz de geliyor,bebek emmeyi de öğreniyor,anne ile iletişim kurmayı da..
Hep küçük kalmayacaklar kucakta uyumak istemeleri çok normal içimizden çıkıyor bu yavrular
Bebeklerinizr sıkı sıkı sarılın,şarkılar söyleyin,kendinize zaman ayırın. Lütfen günlerinizi kötü geçirmeyin hepsi geçici
İlk 2 ayı kendine zehir etmiş bir anne olarak bunları yazmak istedim ki birkaç gün önce doğum yapmış güzel anneler üzülmesin,hepimiz o loş ışıklı odada geceleri kalkıp bebeğimizi emziriyoruz. Farklı yerlerde,ama aynı hislerle…