Doğarsın doğduğunda anda başlar mücadelen, savaşın. Önce bi sevgi seli içinde bulursun kendini anne baba kardeşin, hic bitmeyecek bu sevgileri diye düşünürken büyürsün gelirsin 8,9 yasına kucuklugundeki sevgileri ilgileri ararsin cevrende bulamazsın. Sonra kardeşinle kavgalarin, hatta bazen kiskancliklarin başlar anne baban derki büyüklük sende kalsin kucuk akli ile düşünürsün ama ben küçüğüm nasil büyüklük bende kalabilir ki diye yasin ilerledikce ailen sana büyüklük sendr kalsin dedikce kardeşine belkide hava atarsin büyüklük bende kaliyor yani ben senden büyüğüm diye bilmezsin aslında bu büyüklüğün agir yuk oldugunu. Yetiskin olursun seninde bir ailen cevren arkadaşların olur sen herseye susarsın büyüklük bende kalsın diye sen sustukca cevren daha da üstüne gelir ve o sendr kalan büyüklük yüzünden hep haksız duruma sen düşersin. Affedersin, kızmazsın,görmezden gelirsin ama cevren seni affetmez senin yaptığını yapmaz ve ilk hatanda kapı dışarı eder ve sen hala dersin ki BÜYÜKLÜK BENDE KALSIN.
Ben boyle büyüdüm arkadaşlar büyüklük bende kalarak ta küçük yasta yuklediler bunu sırtıma. Simdi de cevrem yükleniyor sırtıma ve ben hala affediyorum lütfen çocuklarımızı böyle büyütmeyelim tamam affedici olsunlar ama her zaman alttan almayı degil de kendini savunmayi bilsinler. Yoksa hep kırılan dökülen yavrularımız olacaktır. Şuan benim her konuda paramparca olduğum gibi.