Acemimother kızıma ait şeyleri onun nezdinde söylüyorum ama kendime ait şeyleri biz diye söylüyorum. ben kendimde farkettim bizli konuşuyorum. Yani “dişi çıktı” derken “dişimiz çıktı” demiyorum. Kızıma ait şeyler onun öznesinde. Bana ait şeylerde ben yerine biz diyorum . Ya şöyle örnek vereyim, “nasılsın” diye sorana iyiyiz diyorum. 😅 “kızın nasıl” diye sorarsa “o iyi” diyorum oraya çoğul koymuyorum ama bana sorana bizli cevap veriyorum sonradan farkettim ne alaka… psikolojik çıkarım olarak galiba benliğimi kaybettim 😅 “günün nasıl geçit” diyor mesela biri bana “yemek yedik oyun oynadık dışarı çıktık” diyorum. Halbuki bebeğe yemek yedirdim , kızımı dışarı çıkarttım demeliyim benli cümle. Yani kızımı sorana , “aaa kızın neler yaptı bugün” sorusuna “yemek yedi oyun oynadı parka gitti” diyorum. Ya anlatabildim mi bilmiyorum yaşayan var mı benim gibi bunu. “Ben”kalmamış arkadaş…. Çocuk birey olsun derken onun öznesine saygı duyuyorum ama kendi öznemi bırakmışım. 🥲