Eceerva Ah ah. Klişe gelecek belki bu dediğim ama İnan bu evrelerden herkes kadar bende geçtim. Ben artık o kadar bunalırdım ki. Çığlık atardım. Yatak odama girer kapıyı kapatır deli gibi bağıra çağıra ağlardım. Çok saçma ama çocuk olunca en basit şeyleri bile yapamıyormuş insan. 28 dakika spor yapmak mesela. Çocuğun yokken hemen yapardım biterdi. Şimdi 28 dakikayı bırak 1 dakika yapamıyorum. Cilt bakımı mesela. Yarım saate biterdi üstelik oyalana oyalana yapardım. Şimdi mümkün değil. Banyo yapmak. O kadar özlüyorum ki şöyle rahatça, elim ayağım birbirine dolanmadan uzun uzun banyo yapmayı. Fakat arka fonda deli gibi ağlayan bir bebe. Babasına versem bile boş. Çünkü babası da n yaparsa yapsın durmuyor. Anneyi istiyor bebek çünkü. Şimdilerde benim oğlan 1,5 yaşında ve büyüdükçe işler daha da zorlaşıyor inanın bana. Sizi üzmek gibi olmasın da. Bebekken hadi sürekli kucak ve sizi istiyor. Büyüyünce de sürekli bir yerleri dökme peşinde. Bişeyleri dökmesi sorun değil tabi toplanır her türlü de sorun olan kendine zarar verecek şeyleri bulması. N kadar dikkat etseniz de, n kadar sıkıntılı şeyleri kaldırsanızda emin olun bişeyler buluyor kendini zor sokacak. O açıdan Allah tüm annelere yardım etsin ve bol bol sabırlar versin diyorum. Bu hayatı kabullenip alışmaya çalışınca bazı şeyler daha kolay gelmeye başlıyor yani. Birde eşinizden sık sık destek isteyin. Yarım saatte olsa çıkın dışarda yürüyüş yapın. İnanılmaz iyi geliyor🌺