Evet anneler bu bir iç dökme postudur benim gibi hissedenler var mı merak ediyorum,kızım 20 aylık ve ben 20 ayda 20 yıl yaşlandım gibi hissediyorum kızım zorlamıyor beni ben kendi kendimi tüketiyorum. Çevremde bana yardım edecek bir sürü insan var iki taraftanda ilk torun ve çok ilgililer, gel gelelim ben yardım kabul edemiyorum sanki bebeğime benden başka kimse bakamayacak gibi hissediyorum,delilik gibi yaşadığım.Daha hastanede başladı bu psikopatlığım kalkıp yürümeye mecalim yokken bebeğime mama içirmeye bile iki saatte bir sabaha kadar kalkıp bir şekilde ben içirdim o mamayı ki hem annem hem kayınvalidem yanımda kalıyordu. Bu süreç hep böyle devam etti büyüdü,iki saat dışarı çıksam içim içimi yiyor yemeğini ben yedirmezsem sanki doymayacakmış gibi hissediyorum. Bazen bana uyu biz dışarı çıkaralım diyorlar uykusuzluktan ölsemde o dışarda bensizken uyuyamıyorum çok saçma çünkü benim kadar iyi bakacaklarına eminim çok güveniyorum kızımda onlara çok düşkün yanlarında mutlu ama elimde değil ben uyurken o da benimle aynı evde olmazsa rahat edemiyorum. Rahatlamak istiyorum artık biraz ama yapamıyorum kendi kendime hayatı zehir ediyorum resmen 😣