Merhaba aynı durumu yaşamış aşmış annelerden tavsiye destek istiyorum öncelikle. Kızım 2 buçuk yaşında kendini tam anlamıyla ifade edebiliyor. Bana karşı aşırı bir bağımlılığı var. Babası babannesi halası teyzesi ananesi kimsede durmaz gözünden kaybolayım hemen beni arar. Doğduğundan beri hep arkadaşları oldu yazları hep parka götürdüm bir şekilde hep akranlarını gördü vakit geçirdi. Kuzenleri var yakın yaşlarda sık sık görür oynar. Bu durumu aşmak için jümnastik kursuna yazdırdım bugün ilk kez gittik ama ne yaptıysam kursa girip arkadaşlarına ayak uydurmadı. İzledi can attı ama kaygısını aşıp içeri girmedi. Evdeyken okula gidicem diye çok hevesliydi kendi kendine jimnastik hareketleri yapıyordu gidince böyle yapması beni çok üzdü. Cam vardı kapıda seni burdan izliycem beni görüceksin dememe rağmen sokamadım içeri kendisi girmek istedi girdi ama kapı eşiğinden sonra devam etmedi ağlamaya başladı. Sürekli annem gidecek kaygısı yaşıyor onun için de benim içinde çok zor bir hal aldı durum. Ben çok sevgisi dilinde bi insanım çok iltifatlar ederek güzel dille konuşurum onu çok sevdiğimi çok söylerim. Kızdığım da oluyor kızdığım an kollarını açıp sarılmak ister barışalım diye. Çok üzğlüyorum artık gittiği yerlerden keyif alamıyor. Avm de güvenli bir oyun alanına bıraktım 1 hafta önce bu durumu belki aşabilir diye 20 dk sonra ağlayarak beni istedi. Var mı tavsiyesi olan? Acaba severken biraz daha sade mi sevmek gerekiyor çocukları ben çok böyle abartarak sevgimi gösterdiğim için mi diğer insanlara ısınamıyor