8 aylık oğlum var ilk anneliğim 30 yaşındayım bu zamana kadar hep çalıştım kızken babamdan para bile istemezdim ve oğlum doğdu doğalı bütün herşeyim o oldu izine çıktım yanımda kımsem yok sadece oğlumla birlikte bende buyuyor gibiyim( ruhum hala çocuk) ama sorun şu ki yetemiyorum yapamıyorum bakamıyorum hissi öyle… uysal bi bebekti ki belkide öncesinde çok aglak olmadığı ıcın su anda çok panik yapıyorum bunalıyorum uyumadıgı dün mesela sabah 10 da kalktı 1 de yarim saat uyudu sonra 5 den 5.30 s kadar uyudu saat 7 gibi banyo yaptırdım yatırdım 8 de yattı 9.30 da kalktı ve gece 3 e kadar bidaha uyumadı sallayarak uyuyor sallamaya başladığımda kıyametı koparır oldu besıgıne bırakıyorum ağlıyor yere atıyorum oyuncaklarla yok memnun edemiyorum ek gıdaya başladık bayıla bayıla yemek yiyen, yedir diye çığlık atan oglum zorla yemek yiyor o yemedıgı zaman inanın benim bile iştahım olmuyor üzülüyorum ağlıyorum bu arada hala da emiyor tabi ama neden Hersey çok güzelken böyle oldu beynimin içi tıka basa dolu bazen acaba yarın da böyle mi geçecek diye düşünüyorum ona bakıyorum öpüp kokladıkça vicdan yapıyorum yine ağlıyorum ne yaşadığımdan suan emin değilim ben ne hissediyorum bilmiyorum iyi değilim eşim yanımda pişman olduğumu sanıyor ben öyle düşündüğünü hissediyorum söylemedi bana ama değilim elinden geldiğince yardımcı olmaya da çalışıyor ama bana ne oldu nasıl kendimi toparlayacağım biraz cesarete ihtiyacım var oğlumun bana ıhrıyacı var evden çalışıyorum işsizlik mi bunalttı bilmiyorum işe dönsem yapabilir miyim bilmiyorum dönmesem pişman olurum Hersey oğlumun geleceği ıcın beni kendime guvenimi yürütmekten korkuyorum 🥺