Bıktım usandım napsam olmuyor.konuşmayı denedim olmadı,kızdım olmadı,cezalandırdım olmadı yeri geldi vurdum gene olmadı.ne yapacağımı şaşırdım.5 yaşında bi kızım var burnumuzdan getiriyor hayatı. 1.5 yaşında da erkek kardeşi var.kardeşi küçükken kafa tası ameliyatı oldu o yüzden çok daha hassas ve tebirli davranmamız gerek başına hasar almasjn diye.kardeş arasında illa anlaşmazlık kıskançlık olur zaman zaman ama bizimki dozunu çoktan aştı artk.çelme taktığını da gördüm yumruk attığını da bugün de gözümün önünde karnına tekme attı ve yere baş üstü yığıldı kaldı kardeşi çok korktum.neden yaptın diye kızıp sorduğumda sen yoksun sandım ondan yaptım diyor😒yani düşünün benim yokluğumda neler yapıyor ki çocuğa bu şekilde cevap veriyor.ablası okuldayken ihtiyaç hali hiç ağladığını bilmem küçüğün,kendi halinde oyun oynar tv izler benle oynar gıkı Çıkmaz ama ablası oldu mu hep ağlar ve bişileri fırlatır sinirlenir.ne yapacağımı şaştım inanın var mı benle aynı durumda olan çözüm önerisi sunacak olan.çocuk piskatriye götürmelimiyim sizce yada napmam gerek.bu yaşlarda normal mi yada.beni de dinlemiyor ciddi bişi anlatıyorum gülüp geçiyor dinlemiyor bile beni inanın bıktım artk 🥺