Ben de aynılarını hissettim. Eski özgür günlerimi özledim, kendimi bir kapana sıkışmış gibi hissettim, zamanı geri almak istedim, bebeğimin yüzüne bakıp bu hislerim için vicdan azabı çektim. Herkesin nasıl anne olupta çocuklarını büyütürken şikayetçi olmamalarını garipsedim, birden çok çocuğu olanların nasıl yetebildiğini anlayamadım. Sanki ilk günler eşimle aramıza mesafe girmiş ve bir daha asla düzelmeyecekmiş gibi hissettim. Gizli gizli ağladım çünkü bunları hissetmem ayıpmış gibi düşündüm. Bebeğim 1.5-2 aylık olup yüzüme güldüğünde, geceleri şu en geç 2 saate bir emzirme hali bittiğinde biraz daha rahatladım. Bebeğimi kabullendim ve alıştık birbirimize. Eşimle de bir ritim oluşturduk tekrardan. Hala zaman zaman çok yorulduğum kendi kendime isyan edip ağladığım zamanlar oluyor ancak ilk günlere göre daha çok azaldı. Çok bunaldığımda bile sanki yüzüme gülümsediğinde ve sesler çıkarmaya çalıştığında hepsi geçiyor. Zamanla her şey yoluna giriyor ve girecek, inanıyorum..