Ben de bugün 41 günlük anneyim, inanın ki yavrumuz nasibinden fazlasını yiyip içemiyor. Sütüm bol bol var ama meme ucu yaralarım şişliklerim öyle acı veriyor ki, emziremeyip mama veriyorum. Ben de kendimi harap ettim “bebeğime yetemiyorum zaten normal doğum yapamadım bi de mama veriyorum…” Dişimi sıkıp emziriyorum 40-45 dk her memeyi emdiği yine de bırakıp aç aç ağladığı, mama verdiğim oldu. Ablalarımı arayıp “bu bebeği siz alın ben bakamıyorum” dedim…. Çok zor günler geceler geçirdim, hala da mama verirken vicdanım sızlıyor yalan söylemeyim ama şunu dedim kendime “Allah metehan’ı bana verdiyse, Metehan için gerekeni, gerektiği kadar bana verdi. Ona yetecek kadar süt, sabır, dayanma gücü. Fazlası beni aşar.” Mama vermek kötü bir şey değil inanın. Sütün artması için ben de diğer arkadaşlar gibi “stressizlik” i öneriyorum. “Olmazsa mama veririm” diye kendimi rahatlatıp dışarı çıkıyorum, ailemden 1100 km uzaklıkta, eşimden başka arkadaşımın olmadığı bir yerde yaşıyorum. Tek başıma kafeye oturup diğer insanları izliyorum, farklı bi ses duymak bile yetiyor. Ayrıca farklı kişilerden/kaynaklardan bilgi almayı bıraktım çünkü her şeyi yapmak imkansız, yapamadıklarım içimde vicdan azabı olarak kalıyordu. iç güdülerime güvenmeye başladım. emzirme derdine düşüp yaralarımı artırdığımda hem emziremiyorum hem acıdan bebeği kucağıma alamıyorum, Anneliğimin verdiği öğüt şu oldu “bebeği emziremediğimde telafisi var mama verebilirim, ama sevgimi hissettiremememin telafisi yok. O yüzden bol bol oğluma sarılacam, çok şükür mama diye bişey var, çok şükür mama alacak durumum var.. ” sakin ve mutlu olmak bol sütlü olmaktan daha önemli. Bebeğine mama verdiğin içln asla kötü hissetmeyin. Bi söz okumuştum size de şifa olsun" annelik, iyi anneler için zordur." Zorlanıyorsanız bebeğiniz adına mutlu olun, onu çok seven, çok iyi bir anneye sahip.