Annelik çok güzel evet ama çok zor. Benimde bebeğim 4 aylık. Bunlar bir süreç, öyle düşünün. Bende bir kerede evi temizleyemiyorum, kimi zaman yemek yapamıyorum. Hatta kimi zaman duş alamıyorum. Dört gözle eşim gelse de duş alsam diyorum. Yeri geliyor eşim çok yorgunum diyor. Bebeğimizi biraz sevip yatıyor ve yine duş almamış oluyorum. Yetememe duygusu arada bana da çok geliyor. Bebeğim sürekli kucak isteyen bir bebek. Ama her şeye yetişemeyiz. Ben artık böyle düşünüyorum. Bunu kabullendiğimiz zaman daha stressiz ve mutlu olursun bence. Sen bebeğinle ilgilenmene bak. Onun tohumunu nasıl verirsen öyle güzel yetişir. Bırak bir günde ev dağınık kalsın, ne olmuş ki? Yemek yapmayı ver, ne olmuş? Kahvaltı yapın, hiçbir şey olmaz. Evdeki huzur her şeyden önemli. Bebeğinin gülümsemesine odaklan. Her şey onun için, onunla bol bol ilgilen. Hem kendin dinlenip, hem evi temizleyip, hem yemek yapıp, hem eşin ile ilgilenip, hemde bebeğinle aynı anda ilgilenmek çok zor. Bu sadece seni yıpratır. Bunları bu şekilde düşünme. Mesela kanguru al kendine, hem bebeğinle vakit geçir, hem yapabildiğin kadar yemeğini yap. Yapamasanda olsun, hiçbir şey olmaz. Benim buzluğumda bile hazır şey yok. Çıkarıp hemen yemek yapayım. Çoğu zaman kolay yemek yapmaya çalışıyorum. Kimi zaman eşimi bekliyorum, çocuğa baksında yemek yapayım diye. Kimi zaman kahvaltı falan. Tabii eşte önemli bu noktada. Benim eşim elinden geldiğince destek olmaya çalışıyor bana