Aynı duyguları paylaşıyorum sizinle. 20 gün önce işe başladım bebeğim 17 aylıktı başladığımda ve hala emerek uyuyor. Çok zorlanır demiştim başta ama kesinlikle zorlanmadı. Kayınvalidem bakıyor, gündüz hiç meme sormuyormuş ve onun kucağında uyuyormuş. Ama ona çok alışık ve kendi evimde bakıyor. Akşam eve geldiğimde sadece meme soruyor. Ayrılık kaygısı başladığı için bazı geceler çok sık uyanıyor bana tek zorluğu o oluyor. Ama onun dışında çalışmak bana iyi geldi. Farketmeden aşırı bağımlı hale gelmişim oğlumla, onsuz bişey yapamamış olmuşum ve bu sağlıksız bir durum. Şu an geçirdiğimiz vakit daha kaliteli. İmkanı olan bence ilk 2 sene kendi baksın ama şartlar bu kadar zorken çalışmak da gerekiyor. Bu arada çalışmaya karar vermek, çalışmaktan daha zormuş. Çalışıp oğlumu yalnız bırakacağım düşüncesi bile beni ağlatıyordu. Ama ilk 2 günden sonra herkes herşeye alışıyor.