Bu düşünceler sorumluluklar konu çocuğum bir sn bile yalnız bırakmıyor beni kendi kendine hiçbir şey yapmıyor oyun oynamıyor kendi kendine. Tuvalete banyoya birlikte giriyoruz mutfağa kalkıyorum anne niye gittin nerdesin biraz oturuyorum anne niye oturdun uzanıyorum anne niye yattın kalk şöyle bir sn kafamı dinleyemiyorum yani hiç bir şeye fırsatım yok yani bir kendi kendime kalmıyorum ki kafamda ne var ne geçiyor bilmiyorum buraya kadar ayrı bir olay bundan sonrası ayrı ben aşırı bir şekilde onun psikolojisini zihinsel gelişimine takmış bir insanım instagramda sürekli pedagogları takip ediyorum hep okuduklarım dönüyor kafamın içinde çocuğuna şunu yapma bunu deme öyle bakma böyle durma annelerin üzerinde oynanan çok büyük bir oyun var baskı var kendi yapabildiğim annelik ve okuduğum annelik arasında sıkıştım boğuldum anne anne anne çocuk çocuk travma travma psikoloj psikoloji bıktım artık ben bunlardan. Yok şöyle yaparsan çocukta travma olur yok böyle yaparsan çocukta ömür boyu kapanmayacak hasar bırakırsın. Geçen okudum işte siz anneler sırf 10 dk kafam rahat etsin bi kahve içeyim diye çocuğun eline on dk verdiğiniz telefon onda yetişkinliğe uzanan büyük hasarlar açarsınız diye bende 2 ay öncesine kadar ekrana karşıydım ama artık bende açıyorum yoksa anne kafayı mı yesin daha konuşacak çok şeyim var ama uzuyor bi akıl verin bu anneler ne yapsın