Mnks24 üçüncüm doğduğunda
En büyüğü 3 yaş, bi küçüğü 1 yaştı.
1 aylık yoktu ilk üçümüz tek çıktığımızda, o gün bugündür, pazardır, markettir, yürüyüştür, hastanedir.. Birlikte gitmekteyiz, ördek ve yavruları gibi..
İşin sırrı, cesareti toplayıp kendine güvenmekte, en kötü ne olabilir ki? Demekte.
Çocuklarımızı iyi tanımak gerekiyor, neye ağlar, nasıl susar.. Ona göre envanterimizi ayarlıyoruz..
Elimiz ayağımıza dolaşmamalı, ağlama sesine karşı duyarlılığımızın azalması gerekiyor, rahatça çıkabilmek için. Bunlar zaman isteyen şeyler ama evde bekleyerek geçen zaman değil, dışarı çıka çıka deneyim kazana kazana geçen zaman ile olacak şeyler..
He tabi, ben yalnız çıkmaya mecbur biriyim, eşimin iş yoğun, çevremde yardımcı olmak isteyen herangi bir aile bireyi de yok. Tabiki eğer olsaydı imkan, kendimi bu kadar zorlamak ve ille de tek çıkacam tek gidecem diye alıştırmak için çabalamayabilirdim. Bir de araba kullanmıyor olsam, yine bu kadar cesaret de edemeyebilirdim. Şartlara göre değişecek bir durum yani, kendimizi illa zora sokmanın bir anlamı da yok bir yerde.