İlk çocuğumuz yaşadığımız şehirde de pek akraba yakın yok. Gündüzleri benimle akşamları da babasıyla vakit geçirir. İstediği şey olmayınca da ağlama yada yaptırana kadar ağlamaları var. Biraz inatçı. Parkta yada çocuklu başka alanlarda diğer çocuklara karşı da sert tutumu var. Tv sıfır bu arada. İstediğiyle anlaşır sıkıntı olmaz oyuncak paylaşımı olmaz ama onun dışında elinde olan başka bir şeyi paylaşabilir ama istemediği olunca da asla kaynaşmıyor ve biraz ters davranabiliyor. Oyuncaklarını aşırı sahiplenme olayı var biri bir şeyini alsın asla izin vermiyor kıyamet kopuyo kimsenin elinden de bir şey almıyor biz vermediğimiz sürece. Parkta merdivenden çıkarken kendinden biraz büyükler aceleci davrandığında sinirlenmeleri var inanamazsınız. Büyüklere cana yakın sorun yok ama gel gelelim iş çocuklar olunca daha 20 aylık bazen karşı taraf kendi istemediği sınıra geçince itme durumları olabiliyor. Kimi gören çok tatlı çok sevecen ne kadar atik çocuk dese de kimi de çoçuğunu kollamak zorunda kalıyor ki çünkü fazla atik narin değil öyle ben bile ne yapcağımı kestiremiyorum. Kötü söz dahi duymadı şahit olmadı şiddet falan da asla. Nasıl düzeltcez biz bizim oğlanı? 😄 Bu yaşta bu kararlılık, bu inat, insan seçme, sert tutumlar falan nedir yahu🤨