Tabi ki de büyüdükçe bağımsız geçirdiği zamanlar yavaş yavaş artıyor. Benimki neredeyse 2 yaşına girecek. Bir gün iyi bir gün kötü ruh hali var. Şimdi de 2 yaş sendromu. Benim için en zoru ilk 5 aydı. Hatta şöyle diyeyim 6-8 aylar arası baya rahatlamıştım. Oturmaya yeni yeni başlıyordu. Oyuncaklara nesnelere odaklanıyordu. Sessiz sessiz duruyordu. Sonra ayağa kalkmaya başladı. Birkaç ay yine zorlandım sonra yine rahatladım derken tıngır mıngır yürüdü büyüdü. Eskiden fiziksel zorluğu çokmuş şimdi psikolojik. Olsun, en azından iletişime geçiyorum bi süreden sonra anlıyor beni. Şimdi zor zamanlardasın ama güneşli günler yakında merak etme. Çayını kahveni adam akıllı içeceksin, yemeğinizi beraber yapıp yiyeceksiniz. Daha uzun süreler uyuyacak acaba uyandırsam mı diyeceksin (hatta sonra deli miyim ne uyandırması falan da diyeceksin). Saatler yavaş geçerken günler hızlı geçermiş. Dönüp bu günlerine bakıp kendine şefkatle sarılmak isteyeceksin. Yapışık ikiz gibi gezerdik evde kanguruyla şimdi kucağıma gelmiyor. Odasına gidip oyuncaklarıyla oynuyor, evi süpürürken yardım ediyor 😀 Annelik zor ama büyümesine şahit olmak çok güzel. Umarım sen, ben ve tüm anneler zor zamanları kolaylıkla güzellikle atlatırız. Sağlıkla evlatlarımızı büyütürüz.