Kızlar dağa taşa anlattım da sığamadım bi yere. Size içimi dökmeye geldim. Bebeğim çok emmedi sonra işe başladım zaten tamamen memeyi bıraktı. O günden bu yana hep annem yanımda oldu bebeğime o baktı. Ben işten geldiğimde oynuyorum şarkılar söyleyip dans ediyorum bebeğimle ama bazen çok yorgun oluyorum üşeniyorum ilgilenmeye. Bebeğimi her gece uyutmak istiyorum ama uyumuyor bende. En sonunda yine annem alıp uyutuyor. Benim elimden yemek yemiyor, işten geldiğimde kucak bile açmıyor. Annem de farkında durumun ben geldiğimde bebekten uzaklaşıyor ki benle vakit geçirsin bana geldin istiyor ama brbeğim hep annemin peşinde düşüyor ona gidiyor acıkıyor ona gidiyor ben oyuncakları döküp yanına oturuyorum ama bebeğim tuvalette bile annemi rahat bırakmıyor. Sanki annem bebeğimin annesi gibi hissediyorum bende uyumadıkça sinirleniyorum bende bırakıyorum artık yeter niye beni istemiyorsun diye. Çok üzülüyorum bebek bu kim ilgilenirse ona gider ama işe gitmek zorundayım. Eve gelince tüm enerjimi vaktimi ona harcıyorum ama bebeğim bana gelmiyor. Sonra yine kırılıp üzülüp hatta sinirlenip bende artık uyutmak istemiyorum yemek yedirmek istemiyorum hatta oynamak eve gelmek dahi istemiyorum bazen her ne kadar bebeğimi burnumun ucundan bile kıskanıp deliler gibi özlesem de. Sizce ne yaşıyorum ben, çözümü var mı