ygtirmk çok haklısınız. Biz de doğduğundan beri hastanelerdeyiz. Zaten küçücük en ufak bi şey dediklerinde ellerimden kayıp gidecek zannediyorum. Lohusa psikolojisi zaten zor bi de bu zorluklar insanı yıpratıyor. Geçecek biraz sabırlı olun, gerkeni yapın, geçecek inşallah. Ağlamak istiyorsanız ağlayın zaten üzülmemek elde değil. Ama bir yandan da olumlama yapın, bebeğim kucağımda, çok şükür sağlıklı, teşhis konsa bile tedavi ediledek, sıcacık evimdeyim, ona sahip olduğum için çok şanslıyım, iyi bir anneyim, kendimi ve bebeğimi seviyorum.. gibi şeyler söylemek bazen zihni rahatlatıyor. Yaşamayan bilemez umarım güzel haberler alırsınız ve geçer gider