Bebeğim küçükken üniversite okumaya başladım küçük dediğim aylık değildi yaşındaydı. Ben okula gittiğim süreçte anane bakıyordu, çok güzel baktı hakkını yiyemem ama yaşı gereği tempoya yetişememiş olacak ki arada tv telefon falan vermeye başladı. Tabi çocuk bu rengarenk, sesli bir şey bağımlılık yapacaktı yaptı da. “Vermeyin” cümlesi artık “nolur az verin” cümlesine dönmüştü. Çocuk gelişimi okuyorum konu otizme gelmişti hele o konuyu işledikten sonra “bak bu çocuğa bir şey olursa sorumlusu sizsiniz” demeye başladım. Annem beni anlıyordu da babam “aman çocuk ağlıyor ne olacak” kafasındaydı. Şimdi 4 yaşına girecek telefon tv bağımlılığı bazen bizi çok zorluyor. Ha bir şey oldu mu ? Olmadı ama oladabilirdi. Kimi kullanacağını öyle iyi bilen bir çocuk ki ben kısıtlama koydukça “ben ananeme gitmek istiyorum” diyor. Sana orada telefon veriyorlar diye gitmek istiyorsun ama gidemezsin dediğimde “hayır telefon istemicem oyun oynayacağım” diye beni kandırmaya çalışıyor. Evet ekran kötü bir şey ama hakkını da yiyemem kızımın dil gelişimine vs katkısı da oldu. Bunu ekran değil kitaplardan da öğrenebilirdi ama en azından bir katkısı var. Bazen burada etkinlik yapan anneleri görünce o kadar etkinliği nereden buluyorlar merak ediyorum. Boyamalı kesmeli yapıştırmalı bütünleştirilmiş etkinlik yapsak bile en baba 1 saat sürüyor. Şahsen kızım çok sıkılgan biri bir süre sonra makası boyayı fırlatıyor etkinlik istemiyor, ev işine dahil ediyorum, oyunlarına katılıyorum, hava da kar olmadığı sürece dışarı da çıkarıyorum ama illa bi zaman diliminde televizyon istiyor. Bi çözüm bulacağım ama dur bakalım