Nerden baslasam bilmiyorum ama tamamen tükenmiş hissediyorum kendimi. Okadar doluyum ki. 2 çocuk 4 duvar arasindayim, boguldugumu hissediyorum, nefes alamıyorum sadece şu aralar geçmişi düşünüp kendimi ziyan ediyorum. Bilmiyorum ama anneligi beceremedim bence. Şimdi diyeceksiniz 1 de çekmişsin 2.ci neyine. Benim kardeşim olmadığı için bir kardesi olsun istedim ama bilemedim ki ikisine yetemeyecegimi, sadece kendimi bitirecegimi. Küçük oğlum 15 aylık yürüyor ama hala pacalarimda, hala kucağımda. Asla bırakmıyor 5 dk yalnız kalayım kimseye gitmiyor babasinda bile durmuyor benim biryere gideceğimi anlayınca. 26 yıllık yaşamımda en zorlandigim 15 ay olarak hatırlıyorum sadece. Alerjik, huysuz, zor, sürekli hastalanan, meme bağımlısı, gram gece uykusu olmayan bir bebek. Yardım edenim yok. Bu haftada ishal kusma salgini ile uğraşıyorum abartısız gece 20 dkda bir uyanıyor 3 gündür uykular daha da beter oldu. Sadece biraz daha kolay olsaydı diye düşünüyorum. Gücümün tükendiğini hissediyorum, depresyona girdim belki de aglayamayacak kadar doluyum, çevremde 1 tane bile arkadaşım yok paylasayim burdan da okuyan olmayacak belki ama en azından döktüm