Babamız iş yeri yakın olduğu için her öğlen 1 saat eve gelir yemeğe adam ne yemek yiyebiliyor ne kahve içebiliyor ne namaz kılabiliyor peşinden ayrılmıyor adamın az önce kargo geldi oyuncak almıştık illa babamla oynayacağım ben oturuyorum yok adam yemek yiyor kalkıyor gidiyor oynuyor tekrar 1 kaşık yiyor tekrar kalkıyor ne zaman geçicek kendini yerden yere atmalar kesinlikle sesimizi dahi yükseltmiyoruz bu şekilde krize girince hatta araştırdık sakinleşince konuşun çocuk ağladığında göz temasından kaçının diyordu bir uzman psikolog ama oda yok sakinleşmesini bekliyoruz sakinleşmiyor oyuncaklarını savuruyor atıyor ilk kez bugün gelip bana vurdu mesela çok şaşırdık nasıl bir yol izlemeliyiz eşimi görünce çok şımarıyor babamız biraz şımartıyor bende tam tersi biraz daha netimdir babası yokken hep beni dinler üzmez ama baba gelince değişiyor çocuk sevgi bekliyor hemen kucak istiyor ama adam ne elini yıkıyabiliyor ne yemek yiyebiliyor çok kötü geçiyor ya baba yokken de bana sarıyor kesinlikle WC bile giremiyorum çığlık kıyamet herşeyi anlatıyorum tane tane ama yok aşırı sinirli aşırı ağlamaklı devamlı böyleyiz 😬