Bebeğim 1 yaşında. Uykuya geçişte o kadar zor ki geceleri de sık sık uyanıyor. Kucakta uyuyor o da zar zor ne ayakta sallayabiliyorm ne yatağında. Bazen o kadar zorlanıyoruz ki araba da buluyoruz çareyi. Ama öğle uykusu mahvoluyorum geceden zaten uykusuz olunca mental sağlığımı da yitirmemek adına kolumda bir o yana bir bu yana ağlaya ağlaya bazen. 7. 7.30 arası uyanıyor 11.30 tan sonra deniyorum uyutmayı ne kahvaltı ediyorum ne tlf oynuyorum kahvaltı bana yaptırmıyor ancak kendisine yaptırıp bahçeye iniyoruz kitap okuyoruz o aralarda. Tlf uğraşınca vicdan azabı duyuyorum o uyanıkken. İstiyorum ki uyusa kahvaltımı yapsam tlf uğraşıp biraz da vücudumun ağrıları dinse. Zaten ev toparlama bebeğime yemek yapma derken bana kalan bi yarım saat olacak.Bugün yine çok zordu deli gibi uykusu var kucakta da uyumak istemiyor artık. Sorum şu ki sizde böyle zor anlarda kendinize tokat atıyor musunuz yada boşluğa bağırıyor musunuz. Annem gibi sinirli biri olmak istemiyorum. Annem döverek hakaret ederek büyüttü bizi eminim bebekliğimzde de dövmüştür. Eski yazılarımda da var zaten. Sabrım sıfır sizler de böyle nöbetler geçiriyor musunuz sonra bebeğime sarılıp ağlayarak af diliyorum öldürüyor bu duygu beni…