Merhaba, kızım doğduğu günden beri zor bir bebek oldu. 1 yaş 17 güne geldik çok şükür. 1 yaş muayenesinde çocuk doktorundan bizi çocuk gelişimine yönlendirmesini istedim. Çünkü kızım çok korkuyor, çok ağlıyor aynı zamanda çok sinirli. Babasının mizacını aldığını düşünüyorum ama eğer önüne geçilebilecek bir şeyse şimdiden önüne geçelim istedim. Öfkesiyle nasıl doğru şekilde baş ederim bilmek istiyorum. Randevumuz perşembe günü ama gün yaklaştıkça beni korku sarmaya başladı. Ya bilmeye hazır olmadığım bir rahatsızlığı varsa ya da çok derin düşünüp çocuğumu durduk yere raporlatırsam diye korkuyorum. Sizlere kızımda gördüğüm ama başka çocuklarda görmediğim bazı şeylerden bahsetmek istedim. Böylece belki bildiğiniz bir hastalığa işaret ediyorsa tanı falan almadan önce ben içimde onu kabullenmeye çalışsam diyorum. İçim içimi yiyor. Konuyu abartıp kızıma olmadık raporlar aldırmak da istemiyorum, tespiti yapılmayıp ihtiyacına yönelik yardım alamamasından da endişeliyim. Annelik işte hepiniz beni anlarsınız.
Dediğim gibi çok sinirli ama bu sinirini böyle büyük büyük ağlamalar, kendini yere atmalarla yaşamıyor. O minicik ellerini ağzına götürüp parmaklarını ısırıyor ☹️ kendini hatalı gördüğünde, bir şeye hayır dediğimde, tehlikeli bir şeyi elinden aldığımda falan hep böyle yapıyor. Isırma elini dediğim için bile elini ısırıyor. Nasıl davranacağımı bilmiyorum.
Korku konusunda da sese karşı aşırı duyarlı. Tüm gün evi havalandırıyorum. Dış ortam seslerini duyuyor haliyle. Köpek havlar bana koşar. Başını bacağıma koyar destek almak ister. Birden pat diye ses çıkran egzozlu motor sesinden korkar. İş makinelerinden korkar. Bunlar normal geliyor ama ses çıkaran oyuncaklarından da korkar. Geçen aya kadar eğitici köpekçik piyanosuna öcü gibi bakıyordu. 3 aylıkken aldım. Baktım korkuyor göz önünden kaldırdım ama 2-3 haftada bir gelişme kat etmiş mi diye denedim. Yerini görünce bile gözleri büyüyor, sesi kesiliyordu çocuğun. Doğum günü için kardeşim ikizleriyle bize gelirken sesli bir uçak getirmiş. Bi baktım hiç korkmadan oynuyor. Piyanoya yaptığını göstermeye çalıştım, nasıl korktuğunu görsün diye. Korkmadı. Galiba akranlarından görünce korkulmaması gerektiğini anladı. Birkaç gün kaldılar. Gittiler birkaç gün daha oynadı. Sonra bir gün baktım yine korkuyor. Acaba benim ilgim için mi yapıyor diye düşündüm ve piyanodan korkmasını görmezden geldim. Şimdi en sevdiği oyuncak.
Bana tuhaf gelen bir şey de şu: uyumaya çalışırken eline peluş bi güneş var onu veriyorum. Güneşin sivri uçlarına avuç içini sürtüyor. Yumuşak şeyleri çok seviyor. Gün ortasında yumuşak bir şey verdiğimde hemen sarılıyor üzerine yatıyor. Bu beni endişelendiriyor. 2-3 dk sonra bırakıyor.
Çok kucakçı, kucağımızda yaşamak istiyor.
Bunlar bana anormal görünen şeyler. Belki normaldir ama bilmiyorumdur. Sizden duymak istiyorum.
Diğer taraftan sıfır ekran büyüyor. Tv açılınca aşırı ilgi gösterme eğilimi var ama en fazla 30 sn baktırdığım için uzun süreli durumda ne yapar bilmiyorum. Komut alır. Seslenmeye anında karşılık verir. Adını bilir. Kelimeleri var. Aktif konuşma belirtileri var. Takdir edilmeye bayılır. Sürekli bana bakıp onay almaya çalışır. Göz teması çok iyi hatta fazlasıyla iyi yüzümden duygu durumumu okuduğunu ve onu etkilediğini görüyorum. Müziği çok sever. Ritm duygusu çok gelişmiş. Belki ondan gürültüden hoşlanmıyor diye düşünüyorum. Dans eder. Su sesiyle bile oynar. Aklıma şimdilik bunlar geliyor. Bildiğiniz ve soracağınız şeylere açığım. Atladığım bir şeyler muhakkak vardır. Sizlerin desteğine ve tecrübesine ihtiyacım var.