Bu postu yorgunluktan ağlayarak yazıyorum…
3 aylık dünya balı bir oğlum var. Ama geceleri 9-12 arasında tazmanya canavarına dönüşüyor. Mama, meme, sarki, dua, kucak, banyo, tuvaletini yapması, gaz damlası, uyku metodlari… Herseyi deniyorum ama yok olmuyor. Eşim görevi gereği hep geceleri işe gidiyor. Ben de her gece yalnızım ve kolik bebeğimle sırtımdan ter çıkana kadar boğuşuyorum. Her gun düzenli 4 saat bunu yaşıyoruz. Pis pis yapmaktan agzim dilim kurudu, açım tuvalete gidemedim bile… Bu akşam dayanamayıp bagirdim artık agla daha cok agla artik yeter dedim sonra pıt diye uyudu… Sabah 9da mesaim başlıyor homeoffice muhasebeciyim. Ne sabah uykum var ne gece artık çok yoruldum. Ev iş çocuk koca derken gücüm bitti… Annem çalışıyor, kayınvalidem çocuğu bakmayı yardımı bırak getirin de sevelim diyor. Telefonla bile arayıp sormuyor. Allah razı olsun kocam hem çocuk hem ev işlerinde bana bir anne gibi destek oluyor. Anladım ki Ailem canım kalbim de olsa, eşin yeri bir baska oluyormus… Kolik anneleri DERTLEŞELİM. Yalnız olmadığımı bilmek istiyorum…