Gokturk_ Ağzı olan konuşuyor iste. Çocuğumu öyle görürken en çok ben üzülürdüm. Doktor açısını bozar diye her şeyi yasaklamıştı. Onca aldığım kıyafeti giydiremedim, ana kucagi mama sandalyesi kanguru bebek arabası kullanamadim. 7 24 kucağımda tasimak zorunda kaldim. Demir ayakkabı giymeye basladiginda ayaklarını hızlıca indirip kaldırdığı icin hep bacaklarım ellerim bileklerim morarmisti. Niye hem çocuğuma hem kendime boyle bişey yapmak isteyeyim ki. Bide tam bandaj takıldı pandemi basladi. Çocuk bandajdan ölmez ama koronadan ölür yeter bu kadar eziyet kontrole gitmeye gerek yok çıkar dediler. Hastalık kapıp ölmesini mi istiyorsun bile dediler. İyi ki kimseyi dinlemeyip çocuğumun tedavisini hiç aksatmadim. Çocuğum o günleri unuttu. Bandaj ve demir ayakkabı evde cekmecede. Görse bile oyuncak sanıyor. Ama ben tedaviyi reddedip biraz dişimi sıkmasaydim hiç unutamayacagi bir engele sebep olacaktım. İnsanlar her zaman konuşur bizler çocuğumuz için en doğrusunu yapmak zorundayız. Ki yürüyemez çocuk hiç ayağa kalkmadı hiç emeklemedi dediler. Tedavi bittiği gibi çocuğum ayaklanmaya basladi. 12 aylikkende yürüdü. Onda bile kulp bulup içe basıyor bu dediler. Yani yapsanda yapmasanda konuşuyorlar