Merhaba, kolikti ve ilgimi bir sn ondan ayırmama izin vermeyen 12 ay 1 haftalık kızım var. Zamanla yavaş yavaş her şey azalıyor. Ben yapayalnız büyütüyorum. Üç kere kucağına alan olmadan bir sene baktım. Aileme gidince falan da hep bana yapışık. Hiç dinlenemiyorum. Çok ağladım, hayatım bitmiş gibi çok hissettim. 10 dk da bir uyanmaktan neredeyse kafayı yemiş eşimi gırtlaklayacak hale gelmiştim. Hepsi zamanla azaldı. Daha da düzelecek inşallah. Çocuğunuz sizinle iletişime geçip bireysel varlığını kazanmaya başladıkça her şey düzelecek. Lütfen biraz daha sabretmeye çalışın. Ben de hiç sabredemedim ama pişmanım.
Size şunu demek istiyorum. Bebekler diş ağrısı çekerken o kadar zorlanırmış ki ne kadar canı acıdığını bilsek bebeğimiİ bir dk kucağımızdan indirmek istemezmişiz. O çok zorlandığı için bunları yaşıyorsunuz. Çok şükür ki sağlıklı bir hayatı var ve süreci yaşayabiliyor. Böyle bakmaya çalışmak lazım. Biliyorum ayakta duracak hali olmayan insanln sabretmesi çok zor. Yapabildiğimiz kadar yapalım. Ben çok mu beceriyorum, hayır ama o kucağından indirmez kısmı aklıma geldikçe bağrıma basıyorum. Benim perspektifimi değiştiren bir şeydi bu. Size de fayda sağlamasını umarım. Her şey geçiyor.