merhaaba anneler. buraya birçok konuda fikir almak için yazmışımdır ama şu an gercekten zorlandığım bir dönemdeyim. kızım 15 aylık. yaklaşık 6-7 aylıktan beri süregelen bir yabancılama durumu var. ara ara azalıyor mesela birkaç ay once asansörde yabancılarla göz göze gelse bile ağlardı şu an kucağımda olduğu sürece ağlamıyor kafasını omzuma yaslayıp oyle korkak şekilde insanlara bakıyor. ama mesela teyzeye/amcaya baybay yap öpücük at dediğimde baybay yapıp öpücük atıyor. parkta yürürken karşıdan gelen kişiden hoşlanmadıysa mıkırdanarak direkt yanıma koşuyo. bebeklere/çocuklara/ortaokul veya lise öğrencilerine yapmıyo bi tek. onlara abi abla diyo. kimseye gitmiyor hele yabancılara asla. dokunmaya kalkan olursa ağlıyor. uzaktan sevilmeye bile tahammülü yok. bu aralar bana hepten yapıştı 1 ay sonra işe başlıcam annem bakacak ama onun kucagında bile durmuyor ortamdan cıktıgım an çığlıgı basıyo her yerde tün odalarda beni arıyor. çok canım sıkılıyo . birkaç hafta once babasıyla tek parka inerdi şu an bensiz aslaa. insanlar özgüvenini etkiler sana çok bağlanmış diyolar napacağımı bilemiyorum. nerde hata yaptım yoksa çocugun karakteri mi bu. küçükken anneme veya babasına bırakıp gidebiliyodum beni aramıyodu. aylardır kuafore dahi gidemedim. her gün iki sefer parka iner, avmye gideriz ailelere yakınız oraya gideriz. arkadaslarımızla dışarı çıkarız. çoğunlukla bana yapışık yaşasa da sosyalleştirmeye çalışıyorum. bu bir dönem mi geçecek mi. bana bağımlı olmasını istemiyorum onu seven insanların elinden tutup gezsin mesela. onlarla parka insin eğlensin. bana o kadar düşkünleşti ki artık nerde hata yapıyorum diye sorgular oldum. muhtemelen ayrılık kaygısı yaşıyor olabilir ama bu kaygının bu kadar şiddetli olanını ilk defa kendi kızımda gördüm.