Tam 2 yaş öyle zorlanıyorum ki..işe başlayacağım artık kreşe de alıştıramıyoruz.hergün ayrı kriz.bez değiştirtmez sırrrrf ses yapar bambam koşar.memeyi de kesemiyorum bir çığlık kiyamet ki gece yarısı.odasını da ayıramadım sanki hiçbişey başaramamışım gibi hissediyorum.çaresizlikten cümle düşüklükleri dolu bir yazı yazdım içimi döktüm ben de :/ vallahi sinirden ağlıyorum artık uyuyunca da özlüyorum zaten birazdan memeeeeee diye uyanır 🤯🤣🤣🤣