Tatlican lohusalık psikolojisini hala atlatamadim. Bebeğim öyle çok yaramaz değil. Uykuya geçişte zorlanıyor. Ona bile sabredemez oldum . Bağırıyorum el kadar çocuğa her zaman değil ama . Hayattan zevk alamıyorum. Ailemden uzaktayım . Gitsem gidemiyorum. Kendimi beceriksiz ve işe yaramaz hissediyorum. Normalde çok özgüvenli biriydim . İnanin çok kötüyüm . Bazen ölmek bile çok cazip geliyor. Kendimi öldürmek değil tabii ki ama . Ecelim gelse diyorum . Kızımi çok seviyorum . Soguklugum yok ama ardımda onu bırakırım diye düşünemiyorum. Aslında biraz da eşim yüzünden böyle oldum sanırım.