Ben 6 aylıkken kızım hamile olduğumu öğrendim o kadar ağladım üzüldüm ki karnımdaki bebegi düşünemedim bile ilgilenemicem ilgimden mahrum kalacak hamilelikte ilgilenemedikce yetemedikce kahroldum ağladim kaydiraga binmek istedi yapamadım aldım kucağıma hiç kucağıma almaktan vazgeçmedim ama tabi kısıtlıydı hallerin hareketlerim doğdu kızım küçük kızım 17 aylık dğer kızım 3 aylık oldu başlarda çok zorlandım lohusa dönemim ckk kötüydü beraber yatamadım küçüğü sevemedim her sevdigimde büyüğe eziyet gbi geldi sanki haksızlık gbi hissediyorum ama alıştı şimdi kızım kardeşini gidip opuyo seviyo zor yanları var mesela biri ağlayınca dgeri uyaniyo dgeri ağlayınca öbürü uyaniyo ama zor yanlarida var güzel yanlarida var sabır gerekli en çok iş size dusunuyo eşinindw desteği önemli bide büyük çocuk ordayken kucukle çok ilgilenmeyin çünkü onunla ilgilendikce büyük huysuz oluyo huysuzlaniyo asabilesiyo kendini yerlere atiyo bebeği sakinmayin yanında durun gozetin ama elleme dokunma biyeri acicak demeyin yada uzaklastirmayin çocugu ne kadar biseyden uzaklaştırıp hayır derseniz cazip geliyo gidiyo ama op kardeşini sev hadi işte canı acır vs dediginizde anliyo yani en azından benim kızım anliyo dikkat ediyo yanına yatarken kardeşinin çok yakınına yatamıyor canını acitacam diye biz yanına yatırıyoruz öyle öyle alışıyorlar ama destekçi şart benim kayınvalidem var annem var biz büyüğü gezdiriyoruz oynastiriyoruz o sırada küçük anaannesi babannesinde oluyor psikolojik olarak etkilemekten çok korkuyorum