Ne kadar bakmayacağım desem de sosyal medyada görüyorum ve kendimi yine videoları izlerken buluyorum. Allah ım bu nasıl bir acı yüzlerce binlerce bebek çocuk ölüyor. Yaralanan bebeklerin çığlıkları ağlayışları… Yalan dünya boş dünya. Önceden korkardım Allah ın cehenneme gitmekten çok korkuyorum diye ama iyiki cennet cehennem var böylelerinin davası keşke dünyada sonuçlansa ama en azından cehennem onları bekliyor. Elden hiç bir şey gelmiyor, evimizde sıcak yemeklerimizi yiyip sıcak duşumuzu alıyoruz ana onların ne suyu var ne yemeği… Yaşadığımız deprem felaketindeki psikolojiye ve yürek acısını yaşadığım zamanlara döndüm. Ölen bebekler israilli, flistinli olsun fark etmez içim parçalanıyor. Kendi yavruma bakıyorum empati bile kuramıyorum oradaki annelerle nasıl bir acı bu. Sürekli sarılıp öpüyorum o bebekleri düşünüp.Savaş erkekler arasında yapılır, bebekler kadınlar öldürülmez.