Nasıl desem bilemedim. Belki saçma gelcektir size.
Az önce annem ilede konuştuk ama anlayamıyoruz.
3 oglum var ve ilk kez böyle bir hissiyata kapılıyorum. Şu an 5 aylık olmak üzere.
Dogdugu dönem açıkcası gözlerine bakmaya çekiniyordum göz teması kuramadım. Dedigim gibi saçma gelecek ama sanki içinde kocaman bir adam bakıyor bakısları cok farklı derinden bakıyor. Sanki büyük bir adamı emziriyor gibiyim. İnsan irkiliyor. Ben bu düşüncemi kimseye söylemedim annem dahil.
Annemde aynı seyleri hissetmiş. Sana soylemeye cekindim yanlıs anlarsın diye dedi.
İkimizinde bunu hissetmesi?? Nedir bu durum anlam veremiyoruz.
Yine cok sacma olacak ama. Bu bir gerçek.
Üvey halam var.onun oğlu 6-7 yaslarındaydı. Ben sizin çocuğunuz değilim aslında ben intihar ettim evim, odam ailem baska yerde. Baska bir bedende geri geldim diyip duruyordu.
Halam dayanamadı hatta o aileye gitti tanıstı. Ölen cocugun odasında hersey duruyor. Halamon oglu herseyi eli ile koymus gibi buluyordu. Çok zor donemler gecirdi. Öyle böyle derken. Psikolojik destek aldı cocuk unuttu. Düzeldi.
Bu durumda aklıma gelmiyor değil.
Var mı böyle bir durum yasayan