Uykusuzzz evliliğimin ilk yılına kadar aşırı sabırlı bir insandım eşim hayret ediyordu her zaman orta yol bulurdum. Aska sesini yükseltmezdim. Birinin hareketi hoşuma gitmedi mi benlik değil mi direkt hayatımdan çıkarırdım belki de bunun etkisiydi sabrım. Çünkü beni huzursuz edecek şeyleri çevremden uzaklaştırırdım. Hayatımdan çıkaramayacağım kişileri de sabredip alttan alınca her şey düzene girerdi, ama eşimin ailesi beni o kadar zorladı ki yine sabrettim karşımdaki insan “ya kız o kadar sabrediyor ben de birazcık doğru durayım, doğru davranayım, doğru konuşayım, insan olayım biraz” der diye bekledim bekledim bekledim… sabrım sınırını aştı artık beni boğmaya başladı yavaş yavaş. Sinirlenmeye başladım sinirlerim alınmış gibiydim normalde. Yavrum doğdu doğduktan sonra fark ettim ki ben hak etmeyen insanlara sabrede sabrede tükenmişim, evladıma kalmamışım bile ben, o kadar tükenmişim. Şimdi ilaç alıyorum sakinleşmek için o kadar sinirliyim artık. Artık o kadar gözüm kararıyor. Tozpembe hayatım ve tavırlarım saçma sapan insanlar insan gibi davranacak ümidiyle sabrederken gözlerimle birlikte karardı artık. Diyeceğim o ki kimse kimseye sabretmesin. Sabrın meyvesi çok tatlı ama inanın sabrın sonunda o meyveyi görecek gözünüz olmuyor bazen.