silan1
26 aylık, hala 0 ekran.
Herkesin çocuğu kadar zor bir çocuğum var. Üstelik uyku ve iştah problemi iki yıllık annelik maceramda beni 20 sene yaşlandırdı, saçlarım beyazladı inanın.
Ekranı hiç ama hiç alternatif olarak görmedim.
Bizim evde zaten televizyon da açılmaz pek. Hatta hiç açılmaz dersem abartmış sayılmam.
Kızım kitapları çok seven bir bebek ekran yerine renkli resimli bir materyal olarak hep kitap kullandım hatta bazen o kadar abartıyoruz ki bu işi bir öğünde 10 15 kitap okumak zorunda kalıyoruz. Bununla ilgili bir başlık açmıştım ekrandan ne farkı var diye.
Gün içinde telefonu sadece kızım gündüz uykusundayken elime anlıyorum. Önemli görmediğim hiçbir telefona cevap vermiyorum, kızım uyuduktan sonra dönüyorum. Mesajlara da aynı şekilde.
Banyo yapmam gerekirse mama sandalyesine alıp banyoya getiriyorum, birkaç kitap ve oyuncak ile. Banyodayken sohbet ediyorum arada duşun kapısını açıp orada olduğumu gösterip kapatıyorum. Tuvalete giderken önce onu ikna ediyorum bazen ikna olmuyor kucağımdayken çişimi yaptığımı çook bilirim.
Çocuklar, siz onlarla doğru iletişim kanalını bulduğunuzda uzlaşmaya açık oluyorlar.
Tüm bunların dışında bebeği çok zor olan, bir hastalığı olan, tükenmiş anneleri asla yargılamıyorum.
Sadece ekranın zararlarının farkında olduğu halde “size ne? ” , “tamam en iyi anne sensin” triplerine giren, hatasını kabul etmeyen, “biz izledik de gerizekalı mı olduk?” diyen annelere çok kızıyorum. Onlara soruyorum sizin tek başarınız gerizekalı olmamak mı?