Merhaba arkadaşlar. Yeni annelere güzel şeylerden bahsetmeye geldim. Daha 40′ı çıkmamış bir lohusa iseniz ne duygular yaşadınız az çok tahmin ediyorum. Aklınızın tamamen bebeğinizle dolu olduğu o ilk zamanlar (hala da öyle ama) ne kadar zordu. Bizim ilk hafta sarılık belirtimiz vardı. Bebeğim gözlerini açıp sarı sarı baktığında ne kadar kötü olmuştum anlatamam. Artmasın diye o kadar sık emzirdim süt sağdım ki anlatamam. Sürekli gözüm bebeğimdeydi sarardı mı sararmadı mı diye. Bir haftaya kadar geçti çok şükür hatta kilo bile almıştı(bu dönem az da olsa mama verdik) sarılığı geçti bir gün sonra gözünde yoğun bir çapak başladı. Sabah gözünü çapaktan açamadığında yine o kadar kötü oldum ki kalbim paramparçaydı. Daha büyük hastalıklarda annelerin neler çektiğini çok iyi anladım. Allah kimseye yaşatmasın. Gaz sancısından kıvranırken ve benim de gözümden uyku akarken de çok zorlandım. Yanına kamera koyup kahvaltı etmeye gittiğimde bile aklım hep ondaydı zihnimin içi asla boşalmıyordu. Yemekleri sadece karnım doysun diye yiyordum. Duygusallık, alınganlık, panik, kaygı ne varsa yaşadım. Bunları yaşıyorsanız yalnız değilsiniz demeye geldim:,( Bir aya 2 gün kala bilinçli bir şekilde biraz daha rahatlatmaya başladım kendimi. Sling kullanmaya başlamıştım(bazen ağlamasından ona bile koyamuyorum) bugün evin önünde yürüyüş yaptık beraber iyi geldi. Yatak odasından da sık sık çıkıp salonda oturmaya başladık birlikte. Birileri ile konuşmak çok iyi geliyor. Hemen kardeşime mesaj attım sıkılıp bunaldığımda ki böyle bir insan değilimdir. İçimdekiler daha çok söylemeye başladım çevremdekilere. Böyle böyle kendimi rahatlatmaya başladım ve daha iyi hissediyorum. Siz de size iyi gelen şeyleri bilinçli olarak yapmaya çalışın. Sorunuz olursa cevaplarım. Umarım iyi anlatabilmişimdir. Bu günler geçecek ve çok özleyeceğiz güzel anneler☺️