birtutambilgi her gün aynı eziyet olur mu ya her gün. Bütün enerjimi emdi, beni bitirdi. Şükür sağlıklı diyorum ama cidden o kadar öfke doluyorum ki o öfke yüzünden istediğim gibi şefkatli olamıyorum çocuğuma. Dört dörtlük ilgileniyorum orası ayrı. Yedirir içirir gezdiririm oynarım şaklabanlık yaparım sırf gülsün hani mutlu olsun diye. Ona rağmen başaramadığımı hissediyorum. Kendimi telkin ediyorum bu zamana kadar yaptın, dayandın sana aferin canım kendim bak hep kendin ilgilendin kimse sana yardım etmedi sen başardın diyordum ama bi noktadan sonra kendimi telkin edişim yetersiz geliyor. Öfkem sevgimi bastırıyor cidden çok üzülüyorum. Destek alacağım çünkü gerçekten artık ben de kendimi anne gibi hissetmekten önce insan gibi hissetmek istiyorum. Adımı unuttular resmen. Oğlumun adı Merih Tuna. Tanıdığım görür napıyon nazlı demez ooo yiğenimin annesi, hastaneye giderim nazlı hanım denmez annesi denir. İnsan adını unutur mu ya. Birileriyle tanışmayalı o kadar uzun zaman oldu ki en son adımı birinin ağzından ne zaman duydum hatırlamıyorum. İnsanın çocuğu olunca böyle mi olmalı illaki