zynpdyg
Benim bebeğimde prematüre 1 aylık.
Aynı duygular , hatta bebeğim küçük olduğu için daha fazlasını yaşıyorum.
Sanki tüm hayatım bitmiş gibi, hergün aynı döngü.
Sürekli eşime “artık şunu yapamıcaz, artık yalnız olamıcaz, artık şöyle böyle olmayacak” diyip diyip duruyorum. Birde öncesinde 2 düşük yaptım, bu bebeğimde de hamileliğimde çok sıkıntı çektim. Erken doğdu küvözde kaldı falan derken, hala sanki doğum yapmamışımda bu bebeğide kaybedecekmişim korkusu var içimde.
Gurbetteyim, 1 tanecik akrabamız bile yok ihtiyacım olduğunda arayabileceğim.. doğumdan beri annem yanımdaydı, gitti.. 2 gündür yalnızım. Prematüre olduğu için emmeye yeni yeni alıştı. Çok az emiyor uyuyakalıyor memede, uyandırmaya çalışıyorum olmuyo, mecbur yatırıyorum, sonra tekrar uyanıyor emmek için. Ve sık emdiği için hiç uyuyamıyorum ben. Uykusunda da memeyle oynuyor doğru düzgün emmiyor.. Annem burdayken geceleri 1 öğün mama veriyordu, bende sütüm biriksinde iyi emsin diye uyuyordum. Dün gece mamayı artık hiç vermeyim emsin acıkırsa tekrar emer dedim. Uykusunda yine öyle oynadı göğsümle , emmedi doğru düzgün. o kadar ağladı ki mecbur kaldım mama verdim aç kalırsa kilo kaybederse diye.
Napacağımı şaşırdıım, ben ağladıkça stres oldukça bebeğimde hissediyor o da huzursuz oluyo. Ama elimden de bir şey gelmiyo çok kafama takıyorum