agustosta beni motive eden tek şey aynı şeyleri yaşamış, yaklaşık aynı duyguları hissetmiş insanlar. Onları okumaya çalışıyorum forumlardan, şurdan burdan.
Ben de uykusuzum bu arada. Dün gece 2 de yattım sabah 5 te kalktım. Bebeğim aralarda 5-10 dakikalık uykular yaptı kucağımda. Yatağına koyunca uyandı.
Sürekli memede olmak istiyor. Memeye alıyorum, emiyor, gaz çıkar, diğer memeye geç, gaz çıkar diğer memeye geç. Gerçekten tüm günüm böyle geçiyor.
Evi 💩 götürüyor. Ama gerçek anlamda öyle. Yani abartı falan değil. Duşa giremiyorum. Mutfağa giremiyorum. Yemek yiyemiyorum hatta tuvalete gidemiyorum. Bunları da şikayet etmek için söylemiyorum. Durum bildiriyorum sadece. Memeden ayrıldığı an çığlık kıyamet ağlıyor.
Bazen memede ağlıyor gaz yüzünden. Memeyi ağzına almıyor sadefe yüzüne sürüyor. Her yeri salya tükürük oluyor. Gaz çıkartırken kusuyor, kustuğu için acıkıyor, hadi yeniden meme. Evde memelerim açık geziyorum.
Günde 10 dakika dışarı çıkarabilirsem kendimi tebrik edip omuzlarımdan öpüyorum 🤣 çünkü MEME. Dışarıda veremiyorum yürürken 🤣
Bu kadar memede durmasını normal karşılayamıyorum. Sütüm mü yetmiyor, sütüm mü kalitesiz, ememiyor mu, karnı doymuyor o yüzden böyle diye diye kendimi kemiriyorum. (Emzirme polikliniği ne sütümde ne bebekte bir sorun olmadığını söyledi ama içim rahat etmiyor) ya da çocuğun bi sorunu var, ben anlamıyorum, insan çocuğunun sorununu anlamaz mı, ben nasıl anneyim diye sorguluyorum.
AMA bunların hepsinin geçici olduğunu da biliyorum. Bunu düşünerek keyif almaya çalışıyorum. Ne kadar başarabiliyorum tartışılır ama deniyorum. Bazen 10 dakika babasına bırakıp duş alıyorum, rahatlıyorum. Bazen emzirirken kitap okuyorum, kafamı dağıtmaya çalışıyorum falan.