Eftelya32 yani çok ısrar etmemeye çalışıyoruz, genelde inatlaşmaya döndürmemeye çalışıyoruz. Eğer yapmaması gereken birşeyse hayır diyorum anlatıyorum, ağlasa da anlatıyorum, ama onu yapmasına müsade etmiyorum. Sonra konuyu değiştirip başka şeye yönlendirmeye çalışıyorum. Ama eğer yapmasına müsade edeceksem de onun ağlamasını beklemeden ona müsade ediyorum. Keşfetmeye çalışıyorsa engellemiyorum, tabi başkalarına müdahale etmediği müddetçe. Yemek yemiyor mesela uzun bir zamandır. ilk başlarda zorluyordum falan ama artık bıraktım , yemiyorsa ya aç değildir y da canı istemiyordur diye düşünüp zorlamıyorum. Her zaman işe yaramıyor tabi, genelde doğaçlama takılıyoruz. Kendisini ikna yoluna gidiyoruz olduğu kadar. Bizim için bu sendromun ilk başladığı zamanlar daha zordu yani 18 aydan sonra inat etmeye ağlamaya bizi zorlamaya başladı . O zamandan beridir bir yola sokmaya uğraşıyoruz işte, şuan 24 aylık bir tık daha kolaylaştı işler. En azından karşılıklı iletişimimiz ilerledi ve beni anladığını anlayabiliyorum. Tabi her şeye rağmen işler sarpa da sarıyor çoğu zaman, ona da alıştık yani artık çok da kendimi yıpratmıyorum.