Pamukanne1 bebeğim 3 haftalıktı ; emzirdim , bezini üstünü değiştirdim , gaz damlasını verdim tam uyutmaya çalışıyordum , ağlamaya başladı ama nasıl ağlıyor, susturamıyoruz bir türlü ,artık sinirden eşime bağlıyorum ; “ ne b.k yemeğe çocuk yaptık , ne güzel mutluyduk , dertsiz başımıza dert aldık .. eşim sakinleştirmeye çalışıyor yok , artık yarım saatin sonunda dedim bir daha kontrol edeyim üstünü başını belki rahatsız olduğu bir şey vardır . Bir baktım meğer kaka yapmış da onun için ağlıyormuş. Hiç kokusu da çıkmadı , yeni de değiştirmiştim , altını alınca sustu ve ben o gece sabaha kadar kahroldum, çok utandım kendimden. O zaman benim için milat oldu . Derdini anlayabileceği tek iletişim yolu ağlamaktı ve benim görevim her şekilde sürekli deneyerek bu rahatsızlığı gidermek olmalıydı. Şimdilerde 3 yaşında , illaki sesimi yükseltiyorum ama korkutmak maksatlı değil dikkatini bana vermesi için .