Ay arkadaşlar bay araştırdım dün ki postumdan sonra, baya baya ikiye bölünmüş durumdayız. Beni linçleyen de oldu, kendilerince haklı olabilir herkes bir şey diyemiyorum. Çünkü gerçekten dün ki olaydan sonra baya baya kafaya taktım başım ağrıdı resmen sonra bir oturup inceledim YouTube dan izledim, internetten araştırdım vs. Hatta haftaya doktorum ile de konuşurum ederim hiç sıkıntı değil.
Şimdi sorum şu;
1.çok pimpirik olursak, ilerde yemek yemeğe alışkanlığı olmayacağını inananlar var.(bu bence kesin doğru olabilir, çöpü araştırmalar ve yorumların %80 i böyle.)
2.3 gün kuralı çoğu anne hiç kullanmıyor, açıkçası ben de 3.gününe kadar beklemiyorum, çünkü alerjik bir durumlarda 24-48 saat arası hemen çıkıyor ortaya (hatta çoğu doktorlar, bebeklerin alerjik olmadığını düşünüyorlar-mış, şaşırdım ne kadar doğru bilemedim)
4.mesela ben atıyorum, bazı şeyleri karıştırın çok püre olmayacak şekilde pütürlü bırakıyorum karıştırarak verdim, bu doğru mu?)
5.benim bebeğim 5 ay 16 günlük, mesela dün pirzolanın etini kopartıp küçük şekilde eti emdirdirler, ben onu verme bunu vermemezlik taraftarı değilim tabii ki, sadece mesela küçük et parçasını tutarken birden emerken şap diye genzine kaçarsa diye çok korktum açıkcası. Ama mesela hep baş baş bağırdılar doktorlar, tavuktur, ettir bunlar 7.aydan sonra başlanır demiyorlar mıydı?
Yani açıkcası canım anneler, ben şuan soframda ne yiyorsam açıkcası bebeğime parmağımda ezdirecek şekilde verebiliyor muyum? Bundan korkmamam mı gerekiyor.?
Lütfen, gerçekten linçlemeyin sadece bilgilenmek istiyorum.
Dün ki olaya gelecek olursak; çok zor bir dönemden geçiyorum, oğlumu çok seviyorum bu süreçte çok fazla korumacı olduğumu farkındayım. Fakat çocuğum doğduktan sonra yaşadığım şeyler artık ufakta olsa, büyükte olsa tahammülüm kalmadığını fark ettim, gerek eşim gerek annem gerek kendi hayatım ilişkilerim hk. çok bocaladım, zamanımın yetmediği, herkese yetişmem gerekiyor kafasında olduğum için stres altındayım. Bir de işe döneceğimin kaygısı da var, çocuğumun büyüdüğünü bu süreçte göremeyeceğimden korkuyorum, beni unutacağını korkuyorum, korkularım var kısaca canım Anneler… eşimin ilgisizliği, ne bana ne çocuğuma ne evle bir alakası kalmamış gibi hissediyorum, Annemin bana olan sevgisini zaten hamile olmadan önce hissediyordum, daha da hissetmeye başladım…yalnızım bu süreçte anlayacağınız, biraz sevgi, biraz moral, biraz anlayış istiyorum hayatımda…ha bu depresif halim bunlardan ötürü müdür bilemem, kendim ve çocuğum için bir terapi ihtiyacım varmış gibi hissediyorum, sağlıklı ve mutlu bi ebeveyn olmak istiyorum, inanın bu hissettiklerimi çocuğuma bir tanesini hissettirmedim, çünkü onun gülüşü benim kalbime çiçekler açtırıyor, midemde kelebekler uçuşuyor..)