7 senedir baktığım bir muhabbet kuşumuz vardı. Bekarliktan beri… İki hafta önce yeminde kelebek oluştu bayağı bulundu odayı sardı. Kelebeklerden kurtulduk. Ancak bizde anlık bir sinirle bu kuşu verelim artık, bakamıyoruz, çocuk da var diye eşimin zaten hep verelim diye tutturdugu hobi olarak evinin 1 odasında bir sürü kuşa bakan birine verdik.
Nasıl verdim can dostumu bilmiyorum… Nasıl basiretimiz bağlandı bilmiyorum. Oysaki varlığı yeterdi. Evet kafesi büyüktü sürekli temizleyemiyorduk ama yemini suyunu eksik etmez bakardik güvendeydi bizim evde.
Çok konuşkan da bir kuştu. Farklı bir kuştu gerçekten…
Gittiği yerde de çok sevdiler. Ama çok sevdikleri için sürekli evde dolastirip,beraber sofraya oturacak kadar sevdiler bakiyorlardi.Video falan atıyorlardı.
10 gün önce vermistik onlara ki. Çıldırıyorum gerçekten. Kapının arasında sıkışıp düşmüş. Rüzgar çarpmış. Vefat etmiş.
Kendime gelemiyorum aglamaktan helak oldum. Elimizde verdik öldürdüler. Bilerek yapmadılar belki ama ihmal sonucu olduğu ortada. Onlar da iki gözü çeşme aglamislar. Evlatları gibi alışmışlar. Ya ben napayım 7 sene baktım. Neden verdim neden çıldırıyorum. Zor değildi kelebekleri temizleyip kafesini yemini herşeyini değiştirmek. Çok üzgünüm evladımi kaybetmiş gibi ciğerim yanıyor. Ne olur birşeyler diyin