nilimsi ben evde olmaktan çok memnunum her şey sizin anlattığınız gibi dümdüz ilerlemiyor hayatta, herkesin hayatı farklı, işi farklı, eşi farklı. Çalışsam akşam 20.00’den önce eve gelemeyeceğim bi işim vardı cumartesi yarım günde cabası şimdi söyleyin niye çalışayım? Türkiye şartlarında orta halli olarak geçiniyoruz hem kendimi yıpratmaya hemde çocuğumu bensiz bırakmaya değecek bi durum görmedim ve işi bıraktım evde o kadar huzurluyum ki. Ev işimde sabahtan 2 saatte bitiyor öyle drama queen değilim yani çalışan anneler ev hanımları bütün gün iş yapar işi asla bitmez yorucu yıpratıcı vs diye anlatıp duruyor benim için öyle değil kendime ve kızıma vakit ayırabiliyorum mental olarak çok huzurluyum evet biraz sıkıldım ama onu da haftaiçi kızımın akranlarının anneleriyle sosyalleşerek(kızımda yaşıtlarıyla vakit geçiriyor) haftasonuda eşimle aktiviteler yaparak unutuyorum bunun geçici bi süreç olduğunu bilip anın keyfini çıkarıyorum. İyi ki evdeyim kızımla geçirdiğim vakti ne yiyip ne içtiğini ne kadar uyuduğunu, hangi oyunları oynadığını oynayacağını bilmenin/karar vermenin keyfi hiç bir şeyde yok. Siz bizim neden evde olduğumuzu anlamıyorsunuz ama ben kariyeri için devam etmek zorunda kalan, maddi durumdan dolayı ağlayarak bırakan anneleri anlıyorum mesela. Burda çalışan annelerin çalışmayanların bi işe yaramaz, kös kös oturan sürekli ev işi yapan yıpranan bunalan insanlar olduğunu düşünmesi ilginç gerçekten😅